F HALİNDE İNSAN OLMAK

Gölgesi duvara vuran binbir insan bedeni, ruhsuz bir sistemin içinde sıkışıp alfabenin en çirkin harfi unvanına layık görülmüş ”F” içinde halince ”İ” halinde yaşıyor.Dilin yalnızlığı bir parça gökyüzünde ses bulsada katil türkülerin hışmına uğrayıp anında çökertiliyor.Yürekte yer edinmiş ve zihine kazınmış dost türküler olmazsa belkide tamamen lal olacak.F’ yi kirleten çamurlar kendilerinin bataklığında kuruyup bir sivrisinek vızıltısından ibaret kalsalarda,fikri hür olan güllere ağır darbeler vurup yaralı birer can olarak yaşamalarına sebep olabiliyorlar.Tüm bu zulme boyun eğmeden insanlığın en onurlu silahıyla donanan güller kirlenmeden mis kokular yayarak ölümü bekliyorlar,beklerkende yaşamdan vazgeçmeden hep gülerek yeniden doğar gibi melodiler mırıldanıyorlar.Duvarları dillendirip, şahitsiz bırakmadan kendilerine yapılanları, tarihe not düşmeyi ihmal etmeyen kır çiçekleri hiç solmadan yeniden filizleniyorlar.”F” olmaktan utanan harf kara yüzler takındıda alfabe ruhunu yitirdi.Zulmeden alfabeyi lekeleyip insanı bir harf içinde boğmaktan utanmadı.Utanç ne kadar büyük bir erdemmiş meğer,utancını yitiren onca hain içinde.Hainliğe,zulme seyirci olmak ne kadar büyük bir hainlikmiş meğer,bir avuç kan gülünün sessiz ölümü karşısında.İnsan olmak!!!…Ne kadar da ağır bir yükmüş meğer…